آمریکا
کوبا
-
2022رده‌بندی
173/180
27.32امتیاز:
شاخص سیاسی
177
27.27
شاخص اقتصادی
104
39.80
شاخص حقوقی
180
15.79
شاخص جامعه
175
27.50
شاخص امنیت
158
26.24
2021رده‌بندی
171/180
36.06امتیاز:
هیچ
این شاخص‌ها موجود نیستند چون روش محاسبه در سال ۲۰۲۲ تغییر کرد

کوبا پس از گذر سال‌ها همچنان بدترین کشور آمریکای لاتین برای آزادی رسانه است.

دورنمای رسانه‌ای

تلویزیون، رادیو و نشریات از نزدیک در نظرداشت دولت هستند. قانون اساسی فعالیت رسانه‌های خصوصی را ممنوع می‌کند. تله ربلده (Tele Rebelde) و کوباویژن (Cubavision) مهم‌ترین شبکه‌های تلویزیونی کشور هستند و رادیو ریلوج (Radio Reloj) پرشنونده‌ترین ایستگاه رادیویی کشور است. گرانما (Granma) روزنامه اصلی کشور است که مانند سایر رسانه‌ها در مهار دولت قرار دارد. روزنامه‌نگاران مستقل همیشه در نظرداشت مامورانی هستند که رفت و آمد آنها را محدود می‌کنند، از آنها بازجویی می‌کنند و اطلاعاتی را که از آنان می‌گیرند پاک می‌کنند.

زمینه سیاسی

میگل دایاز کانل (Miguel Díaz Canel) که مرید رائول کاسترو (Raúl Castro) بود در سال ۲۰۱۹ جایگزین او به عنوان رییس‌جمهور و دبیر کل حزب کمونیست کوبا شد. او با نزدیکی به خاندان کاسترو که از ۱۹۵۹ حکومت کشور را در دست داشته‌اند، کمابیش انتشار همه اطلاعات را در کنترل دارد.

چارچوب حقوقی

دولت دسترسی به اینترنت را کنترل می‌کند. در حالی که وب‌نگاران و شهروندخبرنگاران فضایی آزاد در اینترنت پیدا کرده‌اند اما برای گشت زدن در فضای آنلاین باید خطر آن را به جان بخرند. آنها پی‌در‌پی زندانی یا مجبور به تبعید می‌شوند. در ۲۰۲۱، قانون‌های جدیدی که آشکارا حقوق آزادی بیان، دسترسی به اطلاعات، و جمع شدن در فضای آنلاین را نقض می‌کرد تصویب و باعث شد دستیابی به اینترنتی فراگیر، آزاد و رایگان به رویایی دست‌نیافتنی مبدل شود. 

زمینه اقتصادی

همه‌گیری کووید-۱۹ و تشدید تحریم‌های ایالات متحده کوبا را به بدترین بحران اقتصادی در ۳۰ سال گذشته دچار کرده است که باعث مهاجرت بسیاری از کوبایی‌ها به هر شیوه ممکن شده است.

زمینه اجتماعی - فرهنگی

مخالفت و اعتراض آشکار جنبش سن ایسیدرو (San Isidro) در نوامبر و دسامبر ۲۰۲۰، علاوه بر اعتراض‌های مردمی گسترده در ۱۱ ژوئيه ۲۰۲۱ منجر به بروز موج سرکوب شدیدی شد که از زمان بهار سیاه در سال ۲۰۰۳ بی‌سابقه بود.

ایمنی

بازداشت، حبس خودسرانه، تهدید به زندان، اذیت و آزار، یورش غیرقانونی به خانه، مصادره و تخریب تجهیزات، واقعیتی جاری در زندگی روزانه روزنامه‌نگارانی است که از مواضع حزب هوادار کاسترو پیروی نمی‌کنند. مقام‌های دولتی همچنین با ارائه انتخابی مجوز به روزنامه‌نگاران خارجی، پوشش آنها را هم در کنترل دارند و خبرنگارانی که گزارش‌های آنها نسبت به رژیم «خیلی منفی» تلقی شود از کشور اخراج می‌شوند.

آزارگری دراین زمان

کشته‌شدگان از اول ژانویه 2022
0 روزنامه‌نگار
0 همکار رسانه
0
در حال حاضر در زندان
2 روزنامه‌نگار
0 همکار رسانه
2