آسیا - اقیانوس آرام
پاپوآ گینه نو
-
2022رده‌بندی
62/180
66.66امتیاز:
شاخص سیاسی
63
62.42
شاخص اقتصادی
77
45.24
شاخص حقوقی
89
66.08
شاخص جامعه
44
81.33
شاخص امنیت
51
78.23
2021رده‌بندی
47/180
75.12امتیاز:
هیچ
این شاخص‌ها موجود نیستند چون روش محاسبه در سال ۲۰۲۲ تغییر کرد

پاپوآ گینه نو که سابقا مستعمره بریتانیا و بعد تحت‌الحمایه استرالیا بود، در سال ۱۹۷۵ استقلال خود را به دست آورد. عرصه رسانه در این کشور هنوز توسعه نیافته است و به سختی می‌تواند ۸.۳ میلیون نفر شهروند آنجا را آگاه سازد که حداقل به ۸۰ زبان مختلف صحبت می‌کنند.

دورنمای رسانه‌ای

تنها دو روزنامه کشور متعلق به خارجیان هستند: نشنال (The National) متعلق به شرکت چندملیتی چوب‌بری مالزیایی، ریمبوان هیجو (Rimbuan Hijau)، و پست کوریر (Post-Courier) که متعلق به شرکت نیوز کورپ (News Corp) گروه رسانه‌ای گسترده متعلق به روپرت مرداک (Rupert Murdoch) میلیاردر آمریکایی استرالیایی است. شبکه خصوصی ای‌ام‌تی‌وی نیوز (EMTV News) یکی از اندک رسانه‌هایی است که روزنامه‌نگاری تحقیقی را ترویج می‌کند. شرکت استرالین برودکستینگ کوپریشن (Australian Broadcasting Cooperation) هم تنها سازمان خبری خارجی است که پایگاهی دائمی در شهر پایتخت، پورت مورسبی دارد.  

زمینه سیاسی

جایگزینی پیتر اونیل (Peter O’Neill) با جیمز ماراپه (James Marape) در جایگاه نخست‌وزیر در مه ۲۰۱۹، نویدی امیدبخش برای توسعه استقلال بیشتر رسانه‌ها بود. اما در آوریل ۲۰۲۰، روزنامه‌نگاران به ناگاه دیدند رییس پلیس حمله‌های کلامی خشنی را علیه دو خبرنگار به دلیل پوشش «گمراه کننده» آنان از بحران کووید-۱۹ به راه انداخت و خواستار اخراج آنها شد.

چارچوب حقوقی

پاپوآ گینه نو بیشتر در دورنمای حقوقی از آزادی رسانه‌ها حفاظت می‌کند اما پرسش‌هایی درباره استقلال رسانه‌های آن مطرح است. فقدان قانونی در راستای حق دسترسی به اطلاعات باعث عدم دستیابی روزنامه‌نگاران به مدارک رسمی می‌شود و آنها را مقابل مقامات قرار می‌دهد. همچنان برای روزنامه‌نگاران سخت است که بتوانند آزادانه جنبش هوادار استقلال در بوگنویل، منطقه خودمختار شرقی کشور را پوشش دهند.

زمینه اقتصادی

خبرنگاران محدود به منافع شرکت‌هایی هستند که مالکیت رسانه‌های آنها را در دست دارند و بیشتر نگران دغدغه‌های تجاری و مالی خود هستند. به همین دلیل برای خبرنگاران روزنامه نشنال سخت است که بتوانند درباره برخی موضوع‌های زیست‌محیطی به گونه‌ای عمیق تحقیق کنند چون روزنامه آنها متعلق به یک شرکت غول‌آسای چوب‌بری است. نزدیکی میان مالکان رسانه‌ها و سیاست‌مداران نیز پوشش برخی موارد را سخت می‌کند. در کل عدم اختصاص منابع به روزنامه‌نگاری تحقیقی توسط سردبیران رسانه‌های پاپوآ گینه نو باعث تشویق روزنامه‌نگاری «تقلیدی و از روی دست هم» شده است. 

زمینه اجتماعی - فرهنگی

نفوذ مسیحیت که دین ۹۶ درصد جمعیت کشور است از پرداختن به برخی موضوع‌ها، مانند حق سقط جنین یا زیر سوال بردن رسوایی کودک‌آزاری کشیش‌ها در عرصه همگانی جلوگیری می‌کند. در واکنش به این بازدارنده‌ها رسانه‌های اجتماعی به سرعت در حال توسعه هستند اما مقررات ضعیف حاکم بر این شبکه‌ها مانند فیسبوک که در کشور محبوب است منجر به تشکیل صفحه‌های سیاسی شده است که بیشتر به پخش اطلاعات نادرست و حمله به کار خبرنگاران مستقل می‌پردازند.

ایمنی

روزنامه‌نگاران با ارعاب، تهدیدهای مستقیم،‌ سانسور، شکایات حقوقی و پیشنهادهای رشوه مواجه هستند که آن را به حرفه‌ای خطرناک مبدل می‌کند. و دخالت مستقیم مقامات آزادی سردبیران رسانه‌های برتر کشور را تهدید می‌کند. این مساله بار دیگر در فوریه ۲۰۲۲ در تلویزیون ای‌ام‌تی‌وی اتفاق افتاد که کل اتاق خبر بعد از اعتصاب در واکنش به تصمیم به تعلیق سینچا دیمارا (Sincha Dimara) دبیر اخبار و اموری جاری رسانه، از کار خود اخراج شدند، خانم دیمارا به دلیل «نافرمانی» و انتشار مطالبی که یکی از وزرای دولت را آزرده خاطر کرده بود از کار خود معلق شد. سردبیر پیش از او، نویل چوی (Neville Choi) هم به خاطر «نافرمانی» در سال ۲۰۱۹ معلق شده بود و اسکات وید (Scott Waide) روزنامه‌نگار ارشد ای‌ام‌تی‌وی در نوامبر ۲۰۱۸ به دلیل گزارش دادن درباره سوءاستفاده از بودجه دولتی از کار خود معلق شد.

آزارگری دراین زمان

کشته‌شدگان از اول ژانویه 2022
0 روزنامه‌نگار
0 همکار رسانه
0
در حال حاضر در زندان
0 روزنامه‌نگار
0 همکار رسانه
0